De groep van Fan gebruikte  echte vlindervleugels om een model voor nieuwe zonnecollectoren te maken. Ze dipten de vleugels eerst in titanium dioxide, dat als katalysator werkt om watermoleculen in waterstof en zuurstof te splitsen. Om dat effect nog groter te maakten voegden ze ook nog platinum nanodeeltjes toe, dat ook een katalyserende werking heeft. De ‘vlindervleugelzonnecollector’ bleek twee keer zo efficiënt in het omzetten van energie dan een collector die op dezelfde manier gebouwd was maar geen vleugels bevatte. De onderzoekers denken dat deze techniek ook toe te passen is op grotere schaal, gebaseerd op de vlindervleugel. Daarnaast zou de techniek ook gebruikt kunnen worden om kunstmatig het fotosyntheseproces na te bootsen.