Gelukkig weet ik mij tegenwoordig gesteund door het Internationale Energie Agentschap dat, sinds kort zelfs onder leiding van onze eigen Maria van der Hoeven, de energiewereld secuur in de gaten houdt. Vooral uit de laatste World Energy Outlook blijkt maar weer waar allemaal ‘subsidie bij moet’. Kolen, aardolie, aardgas en uiteraard ook kernenergie voelen zich allemaal gesteund door lokale politici die de eigen economie graag een duwtje in de goede richting willen geven. Dus trekken de Duitsers kunstmatig de prijzen van steenkool uit de eigen mijnen recht om de werkgelegenheid te beschermen. Of zorgt Nederland met fiscale voordelen ervoor dat bedrijven ook de kleinere gasveldjes blijven exploiteren. En bouw maar eens een kerncentrale zonder een sterke overheidsbijdrage. Natuurlijk is energieproductie een miljardenbusiness, maar 409 miljard dollar aan overheidsstimulatie vind ik niet marginaal. Je hoort mij niet beweren dat ik daar pertinent tegen ben, maar gebruik het subsidieargument niet om zand in de ogen te strooien tijdens de discussies rondom duurzame energie.

Ook het argument van kleinschalige hobbyprojecten is van tafel geveegd. De potentie van zonne-energie in de woestijn is enorm en het lijkt er steeds meer op dat die potentie ook wordt benut. Desertec is de hobbyfase ver voorbij en directeur Paul van Son denkt op termijn zelfs woestijnstroom tegen wholesale prices te kunnen leveren. Goed, er moet nog veel water door de Rijn en ja, er moet subsidie bij. Maar de potentie is zeer groot en de impact ervan is veel verstrekkender dan alleen milieuwinst. Want een van de meest arme gebieden van de wereld (niet iedereen in Noord-Afrika heeft olievoorraden) krijgt nu toegang tot een van de meest elementaire voorzieningen: energie. Klinkt als een win-win-situatie.